Blog BoDeK. Mój osobisty kawałek świata » industrial

Cegielnia – na początek sezonu.

BoDeK — Sun, 16 May 2010 11:36:51 +0000

Wczoraj a dokładnie w sobotę postanowiliśmy w końcu otworzyć sezon na fotografowanie starych zniszczonych fabryk czy budynków jak kto woli a fachowo zwanym indystrialem. Pierwszym naszym miejscem miał być stary dworek w Niwiskach kilka kilometrów od mojego zamieszkania ale na miejscu okazało się że ktoś wziął się za remont i na miejscu przywitały nas rusztowania i robotnicy. Od Niwisk kilka kilometrów dalej znajduje się Blizna gdzie miał być poligon i wyrzutnie rakiet V1 i V2 lecz niestety już tam nic nie zostało prócz kilku fundamentów. Nie zapowiadał się dobrze ten dzień po praktycznie 2 godzinach jazdy nie zrobiliśmy żadnego zdjęcia. Już prawie pewni że nie zrobimy żadnego zdjęcia wpadliśmy na pomysł żeby odwiedzić cegielnie w naszym mieście która już nie funkcjonuje kilka ładnych lat, a co najciekawsze jest w miarę dobrym stanie.

W końcu mogliśmy wyciągnąć aparaty i zacząć działać. Napotkaliśmy dużo żelastwa i innych dziwnych rzeczy, zresztą można zobaczyć wszystko na zdjęciach co prawda nie jest ich za wiele ale i tak lepszy rydz niż nic.

Elewator w Kozłowie

BoDeK — Sun, 21 Jun 2009 14:37:53 +0000

Elewator Kozłów

To był dopiero plener, dokładnie tydzień temu korzystając z ładnej pogody postanowiliśmy się wybrać do Kozłowa gdzie stroi opuszczony największy i podobno najnowocześniejszych elewator zbożowy o pojemności 32 ton. Brzmi i na zdjęciu wyglądał zachęcająco zwłaszcza te niezwykłe silosy skusiły nas do odwiedzenia tego miejsca. Zanim dotarliśmy do odpowiedniego Kozłowa zaliczyliśmy po drodze dwa dodatkowe miejscowości o tej samej nazwie, myśląc że to ten Kozłów. W każdym Kozłowie kierowali nas do innego Kozłowa co już nas trochę zniesmaczyło zwłaszcza że czas leciał a my dalej szukali elewatora. Zajęło nam to około 5 godzin za nim dotarliśmy do tego Kozłowa co trzeba. A to wszystko przez w pewnym stopniu nawigację AutoMapa która jak się okazało nie jest tą najlepszą nawigacją na polskie drogi. Mieliśmy wszystko kod miejscowości oraz powiat, gminę a nawigacja nam cały czas sugerowała że nasz cel znajduje się ponad 400km od nas.

Dobrze że mieliśmy drugą nawigację która pokazała nam że do naszego celu jest już nie wile więc ruszyliśmy, już raczej nastawiając się że dalej nie będzie ten Kozłów co trzeba, ale jak to mówią do trzech razy sztuka i udało się, dotarliśmy do naszego celu. Budowlę było łatwo wypatrzyć w końcu to jeden z największych elewatorów. Przed podróżą wyczytaliśmy że obiektu pilnują ochroniarze i wszystko się zgadzało za raz jak my tylko wysiedli z samochodu podbiegł do nas „ochroniarz” pytając się po co my tu przyjechali i takie tam… wytłumaczyliśmy mu że przejechaliśmy kawał drogi żeby porobić sobie zdjęcia więc wpuścił nas i dał nam kilka wskazówek co i jak, czego nie robić i tak dalej.
Pierwszy budynek jakoś nas nie zadowolił, same dziury, ściany i filary trochę nas to wkurzyło że nic specjalnego ten budynek zwłaszcza że cholernie trzeba było patrzeć pod nogi, dosłownie dziura na dziurze i to w dodatku nie byle jaka dziura a kawał dziury gdzie końca nie było widać. Rzucając kamieniem dostrzegliśmy iż w tej dziurze jest woda jeszcze bardziej nas to trochę zniesmaczyło. Postanowiliśmy więc przejść do głównego budynku tego z silosami i już powoli krok za krokiem robił się klimat, dziury nadal były ale jakoś bardziej klimaciarsko się robiło. Nad jednym ujęciem spędziliśmy chyba dobre pół godziny a i tak efekt nie wyszedł zadowalający, zresztą zobaczycie to poniżej. Po penetracji prawie całego obiektu chcieliśmy się dostać na górę. Wejście gdzie można było dostać się na samiutką górę było zamknięte na kłódkę a ochroniarza nie było widać na horyzoncie więc zrobiliśmy sobie przerwę żeby rzucić coś na ząb i po chwili pan ochroniarz przyszedł. Wyskoczyliśmy z głupia z pytaniem czy nie dało by się dostać na samą górę i dało się, pan ochroniarz wziął klucze i nas wpuścił na samiutką górę elewatora. Mówię Wam kapitalne widoki i niezwykła miejscówka a do tego nieziemska adrenalina wręcz ekstremalna wspinaczka na dach elewatora. Chyba jak do tej pory nie przeżyliśmy takiego strachu jak na tym dachu, co najciekawsze ochroniarz towarzyszył nam na każdym kroku pokazując jak wejść i zejść bo jak się okazało nie jest tak łatwo się dostać na dach z braku podłogi w niektórych miejscach oraz brakujących szczebelków w drabince. Strachu się człowiek najadł jak nigdy ale warto było chociażby dla tych widoczków.
Szukając informacji na temat elewatora natrafiłem na ciekawy artykuł Kozłów: niechlubny „Pomnik Prywatyzacji III RP” autorstwa Magdaleny Uchto polecam lekturę.
Dla ludzi spragnionych exif-a zapraszam do przeglądania zdjęć poniżej. Niestety nie wiem czemu ale zdjęcia mi przeskalowuje nie doszedłem dla czego da się dzieje. A dla tych którzy chcą oglądnąć na spokojnie zdjęcia bez exif-a zapraszam do galerii Elewator – Kozłów. Po niżej możecie zobaczyć kulisy dwóch zdjęć oraz mały backstage z industrialnej wyprawy.

Tomek w akcji - Silos od środka.

BoDeK w akcji - Panorama

Panorama z dachu elewatora

Na dachu elewatora ten mały hipek to ja ;)

Przygotowanie do panoramki

Tomek na dachu elewatora

Równiez przygotowanie da panoramy z dołu - Tomek

Odporny na lęk wysokości.

Siarkopol ponownie

BoDeK — Wed, 17 Jun 2009 19:43:07 +0000

Zalew w tle Siarkopol

Ostatnio niczym innym nie żyję jak wypadami w plener, z braku czasu jestem z nowymi wpisami co najmniej tydzień do tyłu ale co tam ważne że coś się dzieje. I tym razem będzie industrial-owo, kolejna penetracja miejsca gdzie już byłem, w końcu sobie kiedyś obiecałem że wrócę do tego miejsca i dokładnie krok po kroku prześwietlę owe miejsce. Mowa oczywiście o Siarkopol-u, opuszczonej kopalni siarki w Machowie koło Tarnobrzega. Tym razem w naszym celem był budynek administracji Siarkopol-u, ostatnio tak się złożyło że złapał nas już prawie wieczór więc na zdjęcia było za późno, tym razem uderzyliśmy wcześniej na podbój opuszczonej budowli i krok po kroku, pomieszczenie po pomieszczeniu spenetrowaliśmy i obstrykaliśmy wnętrze budynku na wszelkie możliwe sposoby.

Jak to w takich miejscach przeważnie bywa powietrze nie jest pierwszej świeżości ale co tam nic nas nie powstrzymało aby zaglądnąć do środka, zwłaszcza że wnętrze budynku w miarę jakoś wyglądało i się prezentowało, nie wyglądało za bardzo na to żeby za raz miało się zawalić więc tym bardziej nas coś tam pchało. Im wyżej tym ciekawiej, ciemne korytarze, farba na ścianach odłaziła płatami, a im wyżej się wchodziło to było bardziej zielono, zielono? już tłumaczę już chyba na ostatnim piętrze zaskoczyła nas piękna zieleń nie grzyb na ścianie a paprocie i mech prawie jak w ogrodzie botanicznym z sufitu kapała woda mimo iż na polu było spokojnie z plus dwadzieścia stopni dziwny nie wyjaśniony efekt. Pomieszczenia niektóre były na prawdę kapitalne, dużo tak zwanych artefaktów, gadżetów i starych rupieci, ale były i takie pomieszczenia gdzie były gołe i wesołe ściany które niczym specjalnym się nie wyróżniały.
Tak na marginesie to powoli kończy się klimat, stara fabryka już nie długo zniknie z mapy, z poprzedniego wypadu na Siarkopol zniknął prawie cały jeden budynek, szkoda miejscówki no ale taka kolej losu.

Siarkopol Budynek Administracji

Siarkopol

Po spenetrowaniu budowli zostało nam trochę czasu więc pojechaliśmy nad zalew siarki, wykopaliska kopalni zostały zalane wodą. Podobno będzie można tam pływać w niedługim czasie i wypocząć, brzmi zachęcająco zawłaszcza że w tle pozostałości Siarkopolu to coś dla mnie ;)

Zalew w tle Siarkopol

Panorama zalewu

NZC Ponownie

BoDeK — Thu, 11 Jun 2009 19:52:03 +0000

NZC Ponownie

Ahh… to był plener (ostatni tak udany plener to chyba wypad do siarkopolu), ponownie odwiedziłem Niedomickie Zakłady Celulozy które opisałem nawiasem mówiąc kilka wpisów wstecz. Tym razem w innym składzie i dogłębnie krok po kroku zwiedziliśmy pozostałości po dawnym zakładzie celulozy w Niedomicach. Na poniższych zdjęciach zobaczycie trzy różne wizje trzech osób i trzech aparatów różnej marki/producentów jak i również mały backstage z owego wypadu na niedzielny industrial. Skompletowałem i poprosiłem osoby uczestniczące w plenerze o obróbkę zdjęć, dodam że chłopaki dopiero się uczą w sumie to tak jak i ja ale idzie im to na prawdę dobrze więc grzechem by było nie opublikować ich zdjęć, taka mała promocja nowych talentów.

Na pierwszy szczał jako gospodarz tego bloga przedstawiam Wam moje pstryki z NZC:

NZC Ponownie

To tyle z mojej strony, na powyższych zdjęciach przedstawiłem Wam zakamarki jeszcze nie odkryte do tej pory przez moją osobę. Cały zbiór zdjęć z tej wyprawy jak i poprzedniej zobaczyć możecie w galerii Niedomickie Zakłady Celulozy.
Poniżej kilka zdjęć od chłopaków, niestety z braku czasu dostarczyli mi tak małą ilość zdjęć ale lepszy rydz niż nic.

Niedomickie Zakłady Celulozy fot. Damian

Niedomickie Zakłady Celulozy fot. Tomek

A teraz coś zupełnie z innej beczki tak zwany Backstage z pleneru, zobaczcie sami jak to wszystko mniej więcej wyglądało:

Od lewej: Tomek, Damian, BoDeK - Ekipa Industrial-owa

Dowód na to że życie fotografa nie jest usłane różami. Damian w akcji

Damian i BoDeK

Damian

Damian i Ja

Damian i mój Olek

Tomek - przymiarka do strzału

Tomek i Damian - Pstryki z okna

Wójek dobra rada: Patrz pod nogi

Niedomickie Zakłady Celulozy

BoDeK — Sat, 30 May 2009 13:53:11 +0000

NZC

Dokładnie rok temu w tym miejscu zaraziłem się po raz pierwszy industrialem, nieziemsko zrujnowane (opuszczone) miejsce starej fabryki celulozy w miejscowości Niedomice. Miejsce wyklimatyzowane na maksa, dziury w podłodze, ledwo wiszące elementy konstrukcji budowli to coś dla mnie. W tym roku ponownie odwiedziłem to miejsce i tym razem wiele się nie zmieniło stoi i czeka jeszcze na maniaków industrialnych zdjęć. Tym razem niestety zostałem przegoniony przez ochroniarza o ile można nazwać ochronę po 70 roku życia, ale nie kłócąc się z gościem kulturalnie opuściłem jego miejsce stróżowania. Mimo iż zostałem wyproszony z tego miejsca udało mi się klika zdjęć pstryknąć, dodatkowo dorzucam zdjęcia z poprzedniego roku.

Niedomickie Zakłady Celulozy zostały zaplanowane w ramach projektu Centralnego Okręgu Przemysłowego w 1936 roku. Pierwsza produkcja celulozy zaczęła się w 1937 roku. W 1939 roku fabryka produkowała 48 ton celulozy na dobę i zatrudniała 670 pracowników. Pod koniec wojny zakłady zostały wysadzone przez wycofujących się Niemców, ulegając prawie całkowitemu zniszczeniu. Decyzja o odbudowie zapadła w maju 1945. Odbudowa trwała do roku 1950, kiedy to NZC wyprodukowały pierwszą po wojnie partię celulozy. Do lat 80 zakłady były systematycznie rozbudowywane i unowocześniane. Po 1989 NZC, podzielone na spółki powoli zaczęły chylić się ku upadkowi. (źródło: www.infoniedomice.prv.pl)

Industrial – Siarkopol Tarnobrzeg

BoDeK — Mon, 16 Mar 2009 17:13:34 +0000

Siarkopol

Industrial to chyba najbardziej pożądana kategoria fotografii w moim przypadku, uwielbiam takie miejsca zapomniane przez wielu a w dodatku w rozsypce a co najważniejsze miejsce zakazane dla wielu i niebezpieczne. A więc korzystając z ładnej niedzielnej pogody postanowiliśmy się wybrać na mały romantyczny spacer po dawnej fabryce siarki w Tarnobrzegu (siarkopol) z moją kobietą oraz z siostrą i jej facetem. Oni (siostra i jej facet) też coś pstrykają od czasu do czasu i nawet im to wychodzi, zdjęcia które za raz oglądniecie są również ich pstrykami.

Co do samego miejsca ma klimat i pewnie coś by człowiek jeszcze napstrykał lecz już ciemno się robiło i nie wleźliśmy jeszcze w kilka miejsc ale wszystko jeszcze przed nami, kiedyś na pewno odwiedzimy ponownie to miejsce, przynajmniej ja odwiedzę. Tak na prawdę wszystkie fabryki po dawnej kopalni siary nie upadły i część obiektów była ogrodzona przez innych właścicieli ale tam gdzie nam się udało wejść możecie zobaczyć poniżej lub w galerii Siarkopol Tarnobrzeg.

To nie koniec zdjęć jest jeszcze tak zwany mały backstage z powyższego wypadu czyli nic innego jak ludzie przy pracy, mam nadzieję że osoby widniejące nie obrażą się iż ich opublikowałem…

Idziemy...

BoDeK przy pracy kobieta bacznie obserwuje

Zadowolony z udanego ujęcia, można iść dalej.

Sztuczki i kruczki

Chyba się jej podoba...

Nie pamiętam o co tu chodziło

Moja też próbuje sił w fotografii.

Bitwa na aparaty

Przygotowania do kolejnego ujęcia

Zbieram fanty.

Zdjęcie rodzinne.

Marta i Michał konkurencja

Moj osobisty tragarz...

W samochodzie... bitwa nr 2