Blog BoDeK. Mój osobisty kawałek świata » Fotografia

Ślub Eweliny i Jarka

BoDeK — Sun, 05 Sep 2010 08:37:11 +0000

Ślub Eweliny i Jarka

Moją ostatnią nieobecność na blogu mogę tylko i wyłącznie wytłumaczyć praca a dokładnie próbowałem się wcielić w rolę fotografa na wesela. Jak by nie patrzył ostatnie pięć sobót to fotografia reportażu ślubnego, nawet czasu nie było żeby coś napisać a pomysłów głowa pełna. Dziś jednak przedstawiam Wam ostatnie w tym sezonie wesele Eweliny i Jarka, jedno chyba z najlepszych wesel pod względem zdjęć jak i dobrej zabawy oraz współpracy. Młoda para uśmiechnięta i chętna do współpracy otwarta na wszelkie pomysły, własne jak stworzone przez nas. Moja doskonała asystentka jak i żona uzupełniała mnie w pomysłu i podtrzymywała na duchu, nie wspominając o noszeniu gadżetów za co serdecznie dziękuję jej jak i również parze młodej za udostępnienie zdjęć. Efekt wspólnej pracy możecie zobaczyć w dalszej części wpisu.

Jak to w reportażu ślubnym bywa para młoda zmaga się przed wielkim przygotowaniem do najważniejszego dnia w ich życiu. Jest stras, ale jest również wsparcie najbliższych, rodziny czy znajomych. W ten o to sposób przedstawiam w skrócie przygotowania do najważniejszego dnia w życiu Eweliny i Jarka.

Przygotowania - Ewelina

Przygotowania - Jarek

Po przygotowaniach tak zwane wykupywanie pani młodej, tu sobie odpuściłem i nie zamieściłem zdjęć, ale za to kilka fotek z błogosławieństwa poniżej.

Błogosławieństwo

Oznakowanie :)

Błogosławieństwo za nami a więc następuje tak zwane huczne wyruszenie na ceremonie do kościoła ale po drodze można napotkać tak zwane bramy. W tym punkcie reportażu uchwyciłem tylko i wyłącznie jedną z najciekawszych bram przygotowaną przez strażaków z okolic Pana Młodego.

Brama przygotowana przez strażaków.

Niestety tylko i wyłącznie jedna fotka z bramy ponieważ pozostałe zdjęcia zostały ocenzurowane ;). Gdy już Państwo Młodzi przebrną przez okoliczne bramy udają się na ceremonię do kościoła.

Ceremonia w kościele

Po ceremonii i życzeniach dla młodej pary czas na przywitanie pary młodej chlebem i solą oraz na pierwszy taniec, tort i zabawę do białego rana.

Karczma Polska - lokal Państwa Młodych

Przywitanie Pary Młodej chlebem i solą

Kieliszki za siebie

"Przez próg"

Pierwsze toasty dla Par Młodej

Pierwszy taniec

Skromnie ale za to pysznie

Słodycze

Tańce do białego rana

Oczepiny

Tańce do białego rana...

A teraz chyba najciekawszy punkt programu Plener. Niestety w dniu imprezy nie udało nam się zorganizować sesji gdyż pogoda nam ostatnio nie dopisuje tak czy siak w planach był plener po imprezie aby było wszystko na spokojnie i Pani młoda mogła poświęcić suknie ślubną nie bojąc się że ubrudzi czy zniszczy. Sesja w plenerze odbyła się na zamku w Krzyżtoporze a dokładnie w jego pięknych ruinach. Po sesji na zamku zostało nam trochę wolnego czasu więc wracając w nasze strony odwiedziliśmy jeszcze dom weselny w którym odbyło się przyjęcie oraz okoliczne stawy i torowisko. Efekt sesji możecie zobaczyć poniżej :).

Plener Eweliny i Jarka w Krzyżtoporze

Plener Eweliny i Jarka

Wszystkie zdjęcia zostały zrobione amatorską lustrzanką Olkiem E-510 w dual kicie :). Oczywiście nie obeszło się bez lampy (Metz 48 AF-1) która rozświetlała imprezę jak i przygotowania do weseliska.

Ślub Marysi i Marka

BoDeK — Mon, 21 Jun 2010 16:22:59 +0000

Państwo Młodzi

Ślub odbył się 19 czerwca 2010 roku, na ślubie oczywiście byłem jako gość bo jak by nie patrzył Marka znam od podstawówki a w dodatku sąsiad ale mimo wszystko aparat ze sobą zabrałem aby sobie troszkę poćwiczyć i poeksperymentować. Kościół odpadł gdyż bawiłem się w drużbę czy jakoś tak to się zwało w każdym razie stałem prawie tuż za młodą parą i świadkami więc nie wypadało uciekać z szeregu. Pierwsze bodajże 3 zdjęcia zrobione na Heliosie na całkowitym manualu lecz niestety nie jestem jeszcze w kręceniu ostrości tak szybki jak to robi AF w moich kitach, zresztą w razie porażki zawsze można zwalić winę na AF niż na mnie ale mimo wszystko spróbowałem bo o to mi chodziło.

Dodatkowo w końcu mogłem w pełni sprawdzić moją lampę Metz-a (którą to jeszcze nawet nie zdążyłem się pochwalić) na dużej sali bo jak na razie sesje tego typu robiłem w małych klitkach w ogóle nie przypominających sali do popisów tanecznych. Lampy jak i techniki jeszcze dokładnie nie opanowałem, przepalone lub nie doświetlone fotografie to normalne ale od czego służą RAWy i tak zwana obróbka fotografii. Zdjęć w sumie dużo nie napstrykałem gdyż człowiek był trochę zajęty dobrą zabawą i obżarstwem ale poniżej możecie zobaczyć kilka moich pstryków które to moim zdaniem wyszły najlepiej.

Państwo Młodzi

Limuzyna Państwa Młodych

Rezerwacja

Pierwsze tańce

Przerwa na zdjęcia

Najbardziej roztańczona para

Tańców ciąg dalszy...

Oczepiny

Cegielnia – na początek sezonu.

BoDeK — Sun, 16 May 2010 11:36:51 +0000

Wczoraj a dokładnie w sobotę postanowiliśmy w końcu otworzyć sezon na fotografowanie starych zniszczonych fabryk czy budynków jak kto woli a fachowo zwanym indystrialem. Pierwszym naszym miejscem miał być stary dworek w Niwiskach kilka kilometrów od mojego zamieszkania ale na miejscu okazało się że ktoś wziął się za remont i na miejscu przywitały nas rusztowania i robotnicy. Od Niwisk kilka kilometrów dalej znajduje się Blizna gdzie miał być poligon i wyrzutnie rakiet V1 i V2 lecz niestety już tam nic nie zostało prócz kilku fundamentów. Nie zapowiadał się dobrze ten dzień po praktycznie 2 godzinach jazdy nie zrobiliśmy żadnego zdjęcia. Już prawie pewni że nie zrobimy żadnego zdjęcia wpadliśmy na pomysł żeby odwiedzić cegielnie w naszym mieście która już nie funkcjonuje kilka ładnych lat, a co najciekawsze jest w miarę dobrym stanie.

W końcu mogliśmy wyciągnąć aparaty i zacząć działać. Napotkaliśmy dużo żelastwa i innych dziwnych rzeczy, zresztą można zobaczyć wszystko na zdjęciach co prawda nie jest ich za wiele ale i tak lepszy rydz niż nic.

Helios-44M + Kit 40-150 + E510 = Makro?

BoDeK — Sun, 28 Mar 2010 18:45:56 +0000

Do tego wpisu zainspirował mnie po części szuman który to do swojego Olka podpiął Heliosa. Ja głupi nie wpadłem na ten pomysł a obiektyw leżał na półce podpięty do starego analogowego jeszcze Zenita. Brakowało mi tylko adaptera aby połączyć Heliosa z moim Olkiem. Adapter zamówiłem i sprawuje się dobrze. Ale żeby nie opisywać tego co szuman wyprawia ze swoim Heliosem i Olkiem zrobiłem coś zupełnie z innej beczki. Połączyłem dwa obiektywy kita 40-100mm do Heliosa. Już wcześniej obiło mi się o uszy że owe połączenie tych obiektywów da nam tani sposób na dobre makro. Do połączenia tych dwóch obiektywów brakowało mi tylko pierścienia mocowania odwrotnego, ale problem szybko rozwiązałem spartańskim sposobem, mianowicie zlepiłem obiektywy taśmą izolacyjną. Takie chwilowe rozwiązanie pokaże mi mniej więcej jak to będzie wszystko wyglądało. A wygląda wcale nie najgorzej, zwłaszcza że zabawa jest przednia szczególnie ze złapaniem ostrości, bez statywu czy dobrej ręki nie damy sobie rady.

Oczywiście takie połączenie obiektywów wyklucza z korzystania auto fokusa, w celu uzyskania ostrości ruszamy aparatem lub danym przedmiotem. Niestety nie udało mi się złapać żadnych owadów więc pod moje obiektywy trafiły przedmioty które znalazły mi się pod ręką.

Olympus + Helios + Zuiko 40-150 (kit)

Studio domowe

Mniej więcej odległość obiektywu od fotografowanego przedmiotu

Olek Helios i Zuiko

A więc wszystko wygląda następująco: do Olka wkręcamy naszego Kita 40-150 a do kita przyklejamy odwróconego Heliosa tak aby obydwa obiektywy było ze sobą złączone przodami (w założeniu że przód to strona obiektywu która się nie wkręca do bagnetu). Po złączeniu obiektywów ze sobą ustawiamy na Heliosie najmniejszą przysłonę f2.0 a ostrością zjeżdżany na maksa. W naszym kicie ustawiamy ogniskową 150 im mniej tym pojawi nam się winieta, zresztą można eksperymentować później zawsze można wykadrować. Niestety podczas fotografowania potrzebujemy jeszcze dobrego oświetlenia bo najmniejszy ruch aparatem grozi utracie ostrości. Do tego celu posłużyła mi lampka na biurku i wbudowana lampa błyskowa. W aparacie miałem przeważnie przysłonę 5.6 oraz czułość ISO 400. Całość eksperymentalnego obiektu była zamontowana na statywie z nastawionym czasie 12s po naciśnięciu spustu migawki aby uniknąć poruszenia aparatem. Efekt poniżej, szczerze to mam mieszane uczucia, na początku podnieta niezłego zooma ale mimo wszystko ciężko wycelować z ostrością. Aż się boję zapytać co to będzie przy poruszających się robalach na które czekam. Resztę oceńcie sami.

40mm - 1/60s - f4.0 - iso 400

150mm - 1/180s - f5.6 - iso 400

132 mm - 1/800s - f5.6 - iso400 (przy ogniskowej 132 widoczna mała winieta)

132mm - 1/800s - f5.6 - iso 400

40mm - 1/80s - f5.6 - iso 400

83mm - 1/160s - f5.6 - iso 200

110mm - 1/180s - f5.6 - iso 400

Dni Mielca 2009

BoDeK — Tue, 01 Sep 2009 21:51:44 +0000

Dni Mielca 2009

Przedstawiam Wam małą fotorelacje z Dni Mielca, małą ponieważ zdjęć nie uzbierało się dużo nie było za bardzo co i kogo pstrykać. Ale jak by nie było uzbierało się 26 zdjęć z owej imprezy, a ja jako dumny Mielczanin nie mogłem odstawić imprezy na bok i jej nie sfotografować. Fotorelacja z drugiego dnia imprezy czyli z niedzieli bo tradycyjnie w pierwszy dzień pogoda za bardzo nie dopisała. Na zdjęciach między innymi zobaczycie takie zespoły jak ABBA Cover oraz gwiazdę wieczoru Budkę Suflera miedzy czasie wystąpili również Tadeusz Drozda i Gabi Gold. Zdjęcia oczywiście w galerii jak i również w dalszej części wpisu.

Dni Mielca 2009

Kozubnik – ośrodek wypoczynkowy

BoDeK — Sun, 19 Jul 2009 14:58:22 +0000

Kozubnik

Sobotni plener, plener nie byle jaki bo miejsce nie byle jakie. Tym razem poszliśmy na całość i odwiedziliśmy chyba jedno z największy w Polsce opuszczonych miejsc. Mowa będzie o Kozubniku Zespole Domów Wypoczynkowo Szkoleniowych HPR Porąbka-Kozubnik. Owy ośrodek wypoczynkowy znajduje się jakieś 200km od mojego miejsca zamieszkania ale mimo to gra była warta świeczki. Miejsce nazywane również przez niektórych jako Polski Czarnobyl, przez napotkanego przechodnia (pytając się o drogę) nazwany Czeczenią istną ruiną ale nas to nie odstraszyło wręcz przeciwnie ;). Co najciekawsze jak się później okazało dużo turystów przyjeżdża zobaczyć pozostałości po dawnym ośrodku wypoczynkowym. Spędziliśmy tam prawie cały dzień łażąc i pstrykając co nam w obiektyw wpadnie.

Wspólnie stwierdziliśmy że musiało tu być na prawdę zajebiście, wokół ośrodka góry, cisza spokój w dodatku strumyk płynący przez teren ośrodka wypoczynkowego jednocześnie rozdzielając teren na równą połowę aż by tu się chciało przyjechać i wypocząć. Ciekawostką jest również to że ośrodek był samowystarczalny miał swoją własną oczyszczalnię ścieków, lekarzy, własne ujęcie wody, awaryjny system zasilania czyż jest drugie takie miejsce w Polsce? chyba nie w każdym razie nie słyszałem o takim miejscu. Czas upadłości kurortu to rok 1996, oczywiście przez długi w jakie wpadł właściciel. Wyczytałem że były jeszcze szanse na jego uratowanie ale to była tylko cicha nadzieja która jak się okazuje nie wypaliła, a szkoda albo i nie szkoda bo mógłby być wspaniały ośrodek wypoczynkowa a tak to jest pięknym miejscem opuszczonym dla ludzi szukających wrażeń, czyli coś dla mnie/nas. Więcej informacji znajdziecie na temat tego ośrodka na wiki. Dodam tylko tyle że miejscówka jak już wcześniej wspomniałem warta obczajenia, szczególnie jak ktoś lubi takie klimaty jak ja, zwłaszcza że człowiek musiał wstać o 5 rano i grzać się w korkach w upalny dzień.
W sumie pogodę mieliśmy wymarzoną nie licząc tego że było strasznie gorąco i słońce prażyło jak głupie dla tego niektóre zdjęcia są przepalone przez słoneczko. Zdjęcia tradycyjnie możecie zobaczyć poniżej lub w galerii.

Schron Stępina, wieża w Głobikowej, most w Dębicy

BoDeK — Mon, 13 Jul 2009 19:28:32 +0000

Schron Kolejowy

Przedstawiam Wam kolejny mały niedzielny plenerek, w sumie odwiedziliśmy trzy miejsca w tym dwa zupełnie nie planowane. Pierwszym (planowanym) miejscem był schron kolejowy w Stępinie z okresu II wojny światowej, bodajże w poprzednim roku byliśmy tam ale niestety nie wpuszczono nas gdyż iż ponieważ wojsko w tym czasie miało szkolenie więc postanowiliśmy ponownie zawitać w tym roku wcześniej upewniając się czy obiekt jest dostępny dla turystów na stronie internetowej frysztak.pl. Jakoś szczerze spodziewałem się czegoś lepszego po tym schronie, po za kawałkiem tunelu i betonu nic innego niestety nie ma. Brak jakichkolwiek gadżetów, pamiątek, pozostałości po wyposażeniu schronu nie ma! i pewnie nie będzie a szkoda bo to chyba przyciąga turystów w tym i mnie.

Będąc w okolicy oczywiście miejsce polecam, ale żeby gonić z połowy polski aby zobaczyć kawałek tunelu i betonu to na pewno nie uśmiechało by mi się, jedyną pocieszającą informacją jest to że tereny w okolicy są świetne. Mam na myśli tereny górzyste a widoczki przyciągają uwagę. Właśnie jadąc już od owego schronu wyszukaliśmy na nawigacji ciekawych miejsc, było ich tam trochę ale naszą uwagę przyciągnęła wieża widokowa w Głobikowej oraz znajdujący się obok 3o tonowy dinozaur który „ryczy”. Z myślą iż widoczki niczego sobie można by było z tej wieży szczelić nie jedną panoramkę więc pojechaliśmy tam. Na miejscu okazało się że jednak nie będzie tak pięknie, grupa turystów która okupowała ową wieże nie pozwoliła nam nawet rozłożyć statywu, zresztą konstrukcja tej wieży była tak durna że nie dało się zrobić się za bardzo panoramy bo w kadr wcinała by się konstrukcja wieży lub jakieś główki turystów. Ale żeby nie było szczeliłem kilka zdjęć które następnie połączyły się w całość i coś nie coś wyszło, wszystkie zdjęcia były robione z ręki bo jak już wcześniej wspomniałem nie dało się rozłożyć statywu.
Kolejną naszą abstrakcją turystyczną wracając do domu miała być opuszczona żwirownia w Dębicy ale idąc do celu napotkaliśmy most kolejowy w Dębicy a że do żwirowni był jeszcze kawałek drogi to zostaliśmy przy opcji uproszczonej i obstrykaliśmy most a właściwie to jego konstrukcję która to właśnie przykuła naszą uwagę.
Zdjęcia z całego niedzielnego pleneru możecie zobaczyć poniżej, a ciekawych świata tak zwanych ukrytych danych zdjęć (EXIF) zapraszam do galerii: Schron Stępina, wieża w Głobikowej, most w Dębicy.

Schron kolejowy Stępina – Cieszyna

Schron Kolejowy Stępina-Cieszyna

Wieża w Głobikowej

Wieża widokowa w Głobikowej

Ryczący 30 tonowy dinozaur w Głobikowej

Panorama z wieży widokowej w Głobikowej

Panorama z wieży widokowej w Głobikowej - wiem wiem pod słońce ;)

Panorama z wieży widokowej w Głobikowej

Most kolejowy w Dębicy

Most kolejowy w Dębicy (HDR)

Most kolejowy w Dębicy

Elewator w Kozłowie

BoDeK — Sun, 21 Jun 2009 14:37:53 +0000

Elewator Kozłów

To był dopiero plener, dokładnie tydzień temu korzystając z ładnej pogody postanowiliśmy się wybrać do Kozłowa gdzie stroi opuszczony największy i podobno najnowocześniejszych elewator zbożowy o pojemności 32 ton. Brzmi i na zdjęciu wyglądał zachęcająco zwłaszcza te niezwykłe silosy skusiły nas do odwiedzenia tego miejsca. Zanim dotarliśmy do odpowiedniego Kozłowa zaliczyliśmy po drodze dwa dodatkowe miejscowości o tej samej nazwie, myśląc że to ten Kozłów. W każdym Kozłowie kierowali nas do innego Kozłowa co już nas trochę zniesmaczyło zwłaszcza że czas leciał a my dalej szukali elewatora. Zajęło nam to około 5 godzin za nim dotarliśmy do tego Kozłowa co trzeba. A to wszystko przez w pewnym stopniu nawigację AutoMapa która jak się okazało nie jest tą najlepszą nawigacją na polskie drogi. Mieliśmy wszystko kod miejscowości oraz powiat, gminę a nawigacja nam cały czas sugerowała że nasz cel znajduje się ponad 400km od nas.

Dobrze że mieliśmy drugą nawigację która pokazała nam że do naszego celu jest już nie wile więc ruszyliśmy, już raczej nastawiając się że dalej nie będzie ten Kozłów co trzeba, ale jak to mówią do trzech razy sztuka i udało się, dotarliśmy do naszego celu. Budowlę było łatwo wypatrzyć w końcu to jeden z największych elewatorów. Przed podróżą wyczytaliśmy że obiektu pilnują ochroniarze i wszystko się zgadzało za raz jak my tylko wysiedli z samochodu podbiegł do nas „ochroniarz” pytając się po co my tu przyjechali i takie tam… wytłumaczyliśmy mu że przejechaliśmy kawał drogi żeby porobić sobie zdjęcia więc wpuścił nas i dał nam kilka wskazówek co i jak, czego nie robić i tak dalej.
Pierwszy budynek jakoś nas nie zadowolił, same dziury, ściany i filary trochę nas to wkurzyło że nic specjalnego ten budynek zwłaszcza że cholernie trzeba było patrzeć pod nogi, dosłownie dziura na dziurze i to w dodatku nie byle jaka dziura a kawał dziury gdzie końca nie było widać. Rzucając kamieniem dostrzegliśmy iż w tej dziurze jest woda jeszcze bardziej nas to trochę zniesmaczyło. Postanowiliśmy więc przejść do głównego budynku tego z silosami i już powoli krok za krokiem robił się klimat, dziury nadal były ale jakoś bardziej klimaciarsko się robiło. Nad jednym ujęciem spędziliśmy chyba dobre pół godziny a i tak efekt nie wyszedł zadowalający, zresztą zobaczycie to poniżej. Po penetracji prawie całego obiektu chcieliśmy się dostać na górę. Wejście gdzie można było dostać się na samiutką górę było zamknięte na kłódkę a ochroniarza nie było widać na horyzoncie więc zrobiliśmy sobie przerwę żeby rzucić coś na ząb i po chwili pan ochroniarz przyszedł. Wyskoczyliśmy z głupia z pytaniem czy nie dało by się dostać na samą górę i dało się, pan ochroniarz wziął klucze i nas wpuścił na samiutką górę elewatora. Mówię Wam kapitalne widoki i niezwykła miejscówka a do tego nieziemska adrenalina wręcz ekstremalna wspinaczka na dach elewatora. Chyba jak do tej pory nie przeżyliśmy takiego strachu jak na tym dachu, co najciekawsze ochroniarz towarzyszył nam na każdym kroku pokazując jak wejść i zejść bo jak się okazało nie jest tak łatwo się dostać na dach z braku podłogi w niektórych miejscach oraz brakujących szczebelków w drabince. Strachu się człowiek najadł jak nigdy ale warto było chociażby dla tych widoczków.
Szukając informacji na temat elewatora natrafiłem na ciekawy artykuł Kozłów: niechlubny „Pomnik Prywatyzacji III RP” autorstwa Magdaleny Uchto polecam lekturę.
Dla ludzi spragnionych exif-a zapraszam do przeglądania zdjęć poniżej. Niestety nie wiem czemu ale zdjęcia mi przeskalowuje nie doszedłem dla czego da się dzieje. A dla tych którzy chcą oglądnąć na spokojnie zdjęcia bez exif-a zapraszam do galerii Elewator – Kozłów. Po niżej możecie zobaczyć kulisy dwóch zdjęć oraz mały backstage z industrialnej wyprawy.

Tomek w akcji - Silos od środka.

BoDeK w akcji - Panorama

Panorama z dachu elewatora

Na dachu elewatora ten mały hipek to ja ;)

Przygotowanie do panoramki

Tomek na dachu elewatora

Równiez przygotowanie da panoramy z dołu - Tomek

Odporny na lęk wysokości.

Siarkopol ponownie

BoDeK — Wed, 17 Jun 2009 19:43:07 +0000

Zalew w tle Siarkopol

Ostatnio niczym innym nie żyję jak wypadami w plener, z braku czasu jestem z nowymi wpisami co najmniej tydzień do tyłu ale co tam ważne że coś się dzieje. I tym razem będzie industrial-owo, kolejna penetracja miejsca gdzie już byłem, w końcu sobie kiedyś obiecałem że wrócę do tego miejsca i dokładnie krok po kroku prześwietlę owe miejsce. Mowa oczywiście o Siarkopol-u, opuszczonej kopalni siarki w Machowie koło Tarnobrzega. Tym razem w naszym celem był budynek administracji Siarkopol-u, ostatnio tak się złożyło że złapał nas już prawie wieczór więc na zdjęcia było za późno, tym razem uderzyliśmy wcześniej na podbój opuszczonej budowli i krok po kroku, pomieszczenie po pomieszczeniu spenetrowaliśmy i obstrykaliśmy wnętrze budynku na wszelkie możliwe sposoby.

Jak to w takich miejscach przeważnie bywa powietrze nie jest pierwszej świeżości ale co tam nic nas nie powstrzymało aby zaglądnąć do środka, zwłaszcza że wnętrze budynku w miarę jakoś wyglądało i się prezentowało, nie wyglądało za bardzo na to żeby za raz miało się zawalić więc tym bardziej nas coś tam pchało. Im wyżej tym ciekawiej, ciemne korytarze, farba na ścianach odłaziła płatami, a im wyżej się wchodziło to było bardziej zielono, zielono? już tłumaczę już chyba na ostatnim piętrze zaskoczyła nas piękna zieleń nie grzyb na ścianie a paprocie i mech prawie jak w ogrodzie botanicznym z sufitu kapała woda mimo iż na polu było spokojnie z plus dwadzieścia stopni dziwny nie wyjaśniony efekt. Pomieszczenia niektóre były na prawdę kapitalne, dużo tak zwanych artefaktów, gadżetów i starych rupieci, ale były i takie pomieszczenia gdzie były gołe i wesołe ściany które niczym specjalnym się nie wyróżniały.
Tak na marginesie to powoli kończy się klimat, stara fabryka już nie długo zniknie z mapy, z poprzedniego wypadu na Siarkopol zniknął prawie cały jeden budynek, szkoda miejscówki no ale taka kolej losu.

Siarkopol Budynek Administracji

Siarkopol

Po spenetrowaniu budowli zostało nam trochę czasu więc pojechaliśmy nad zalew siarki, wykopaliska kopalni zostały zalane wodą. Podobno będzie można tam pływać w niedługim czasie i wypocząć, brzmi zachęcająco zawłaszcza że w tle pozostałości Siarkopolu to coś dla mnie ;)

Zalew w tle Siarkopol

Panorama zalewu

NZC Ponownie

BoDeK — Thu, 11 Jun 2009 19:52:03 +0000

NZC Ponownie

Ahh… to był plener (ostatni tak udany plener to chyba wypad do siarkopolu), ponownie odwiedziłem Niedomickie Zakłady Celulozy które opisałem nawiasem mówiąc kilka wpisów wstecz. Tym razem w innym składzie i dogłębnie krok po kroku zwiedziliśmy pozostałości po dawnym zakładzie celulozy w Niedomicach. Na poniższych zdjęciach zobaczycie trzy różne wizje trzech osób i trzech aparatów różnej marki/producentów jak i również mały backstage z owego wypadu na niedzielny industrial. Skompletowałem i poprosiłem osoby uczestniczące w plenerze o obróbkę zdjęć, dodam że chłopaki dopiero się uczą w sumie to tak jak i ja ale idzie im to na prawdę dobrze więc grzechem by było nie opublikować ich zdjęć, taka mała promocja nowych talentów.

Na pierwszy szczał jako gospodarz tego bloga przedstawiam Wam moje pstryki z NZC:

NZC Ponownie

To tyle z mojej strony, na powyższych zdjęciach przedstawiłem Wam zakamarki jeszcze nie odkryte do tej pory przez moją osobę. Cały zbiór zdjęć z tej wyprawy jak i poprzedniej zobaczyć możecie w galerii Niedomickie Zakłady Celulozy.
Poniżej kilka zdjęć od chłopaków, niestety z braku czasu dostarczyli mi tak małą ilość zdjęć ale lepszy rydz niż nic.

Niedomickie Zakłady Celulozy fot. Damian

Niedomickie Zakłady Celulozy fot. Tomek

A teraz coś zupełnie z innej beczki tak zwany Backstage z pleneru, zobaczcie sami jak to wszystko mniej więcej wyglądało:

Od lewej: Tomek, Damian, BoDeK - Ekipa Industrial-owa

Dowód na to że życie fotografa nie jest usłane różami. Damian w akcji

Damian i BoDeK

Damian

Damian i Ja

Damian i mój Olek

Tomek - przymiarka do strzału

Tomek i Damian - Pstryki z okna

Wójek dobra rada: Patrz pod nogi